1. مکانیسم عمل مس بر پایداری لایه زنگ
یک عامل متراکم کننده: آنها میکرو-منافذ و ترک‌های لایه زنگ اولیه را پر می‌کنند و اکسید شل را به یک پتینه فشرده و چسبنده تبدیل می‌کنند (جزء اصلی: -FeOOH).
تقویت کننده مانع: مس متراکم-حاوی پتینه از نفوذ آب، اکسیژن و یون‌های خورنده (مثلاً Cl-) به زیرلایه فولادی جلوگیری می‌کند و باعث کاهش سرعت خوردگی بیشتر می‌شود.
2. تاثیر محتوای مس بر عملکرد لایه زنگ
محتوای مس کافی (0.20-0.50٪): الزامات استاندارد را برآورده می کند و از تشکیل یک پتینه پایدار و محافظ طی 6 تا 12 ماه پس از قرار گرفتن در فضای باز اطمینان حاصل می کند. پتینه محکم به سطح فولادی می‌چسبد، پوسته پوسته نمی‌شود و مقاومت درازمدت در برابر خوردگی را حفظ می‌کند.
محتوای مس زیر 0.20٪: نمی تواند به اندازه کافی ترکیبات حاوی مس- برای متراکم شدن لایه زنگ تشکیل دهد. لایه اکسید حاصله سست و متخلخل باقی می ماند و مستعد لایه برداری تحت فرسایش محیطی است که منجر به تسریع خوردگی بستر می شود.
محتوای مس بیش از 0.50٪: مس اضافی ممکن است در طول ذوب فولاد در مرزهای دانه جدا شود و چقرمگی و جوش‌پذیری مواد را کاهش دهد-در حالی که هیچ بهبود اضافی برای پایداری لایه زنگ‌زدگی ایجاد نمی‌کند.
3. هم افزایی با سایر عناصر آلیاژی
کروم تشکیل اکسیدهای غنی از کروم نامحلول-را افزایش می‌دهد و پایداری شیمیایی پتینه را افزایش می‌دهد.
فسفر چسبندگی لایه زنگ را به بستر بهبود می بخشد.
این عناصر در کنار هم یک مانع محافظ بادوام تر از مس به تنهایی ایجاد می کنند.
