تعریف بسترهای کاشت، مرزها و چمنزارها
استفاده مشخص از لبه های فولادی هوازدگی، ترسیم طرح کلی بسترهای کاشت با یک خط واضح و دائمی است. نوار به گونه ای تنظیم می شود که حدود 30 میلی متر تا 50 میلی متر بالاتر از سطح خاک تمام شده باقی می ماند، با پایه ها مهار می شود و از دو طرف پر می شود. نتیجه، مرزی است که از ضربه چمنزن و ماشینزن دوام میآورد و نیازی به تنظیم مجدد در هر فصل ندارد، برخلاف چوب یا لبههای پلاستیکی که با یخ زدگی بلند میشوند.
همین جزئیات چمن را از شن، مالچ پوست و سنگ تزئینی جدا می کند و مانع از مهاجرت مواد سطحی به یکدیگر می شود. انتخاب ضخامت از بار پیروی می کند: نوار 1.5 تا 2 میلی متر برای یک حاشیه تخت ساده کافی است، در حالی که 3 میلی متر یا سنگین تر در جایی که لبه با یک راهرو یا در یک فضای عمومی قرار دارد استفاده می شود. فولاد مورد استفاده از درجه هوازدگی مانند ASTM A606 Type 4 یا ASTM A588/A588M است که به جای پوسته پوسته شدن زنگ، یک لایه اکسید پیوندی را تشکیل می دهد، بنابراین خط با تیره شدن از نظر بصری ثابت می ماند.
قاب بندی مسیرها، پاسیوها و ترانزیشن های سطحی
لبههایی که بهعنوان قاب در اطراف سنگفرشهای شل،{0}}سنگهای رزینی یا پلکانی{1}}سنگ استفاده میشوند، یک سطح غیررسمی را به یک سطح ساختاری تبدیل میکنند. این نوار سنگدانه ها را در جای خود نگه می دارد، لبه مسیر را در طول زمستان مستقیم نگه می دارد، و محل اتصال تمیزی را که در آن دو ماده سطحی مختلف به هم می رسند، فراهم می کند. یک فلنج تا شده در امتداد ضلع بیرونی استفاده می شود تا مواد سنگفرش به جای ریختن روی فولاد گرفته شود.
مراحل و تغییرات سطح یکی دیگر از جزئیات رایج است. بالابرهای کم ارتفاع 60 میلی متر تا 150 میلی متر را می توان با یک نوار سنگین تر یا یک بخش تا شده تشکیل داد و یک پله باغ را ایجاد کرد که به عنوان یک ماده واحد خوانده می شود نه مخلوطی از چوب و بتن. در جایی که تغییر سطح از حدود 200 میلیمتر فراتر میرود، به جزئیات نگهدارنده مناسب نیاز است و بخش باید برای فشار خاک پشت آن طراحی شود.
زمین حائل، تسطیح و شیبدار
در سایتهای شیبدار، از لبهها برای ایجاد تراسهای کاشت همسطح، نگهداشتن خاک در پایه یک شیب و تشکیل دیوارهای حائل کم برای تختهای مرتفع استفاده میشود. عامل کنترل کننده بار جانبی است که با حفظ ارتفاع و با محتوای آب خاک افزایش می یابد. نواری که 200 میلیمتر تا 300 میلیمتر خاک را در خود نگه میدارد باید حداقل 3 میلیمتر ضخامت داشته باشد، باید در مراکز نزدیکتری نسبت به یک حاشیه ساده نصب شود و باید در پشت آن زهکشی وجود داشته باشد تا آب هرگز روی صورت جمع نشود.
در جایی که فولاد خاک را برای هر ارتفاعی حفظ می کند، قسمت مدفون قسمتی است که ابتدا خورده می شود، زیرا مرطوب می ماند و در معرض مواد شیمیایی خاک قرار می گیرد. یک لایه زهکشی شن، یک غشای ژئوتکستایل یا یک نوار پشتی محافظ در پشت و زیر بخش نگهدارنده، عمر مفید را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد و در زمان نصب هزینه بسیار کمی دارد.
ویژگی های آب، چاله های آتش و دیوارهای ویژه
فولاد هوازدگی برای کاسه های آب، دریل ها، میزهای آب و اطراف چاله های آتش و مناطق پخت و پز در فضای باز استفاده می شود. ویژگی های آب از صفحه 3 میلی متر تا 6 میلی متر به جای نوار ساخته شده است، با جوش های پیوسته که قبل از ارسال فشار آزمایش می شوند، و یک محفظه پمپ مجزا برای تمیز ماندن استخر قابل مشاهده. وجه های بیرونی باید بین دوره های خیس شدن آزاد باشند تا خشک شوند و قسمت داخلی که همیشه مرطوب می ماند ضخامت بیشتری دارد زیرا پتینه فشرده تشکیل نمی دهد.
ویژگیهای آتشسوزی از بدنه صفحه فولادی هوازدگی با پوشش داخلی{0}}متحمل گرما و زهکشی یا تهویه در پایه استفاده میکنند. دیوارها و کاشتها از همان منطق تختهای مرتفع پیروی میکنند: بخشهای سنگینتر، فاصله نگهدارنده نزدیکتر، و زهکشی که آب را از پایه فولاد دور نگه میدارد. در تمام این جزئیات ظاهر به طور طبیعی ایجاد می شود و پتینه تیره هم در برابر کاشت و هم در محوطه سازی سخت به خوبی می خواند.
عناصر عمودی و کار جزئیات خلاقانه
گروه آخر استفاده ها، مواد لبه را به عنوان یک عنصر طراحی به جای یک مرز در نظر می گیرد. بخش های نواری باریک به قاب های داربست، تکیه گاه های گیاهی و سازه های صعود تبدیل می شوند. کانال های تا شده به شکل حفاظ های سبک و کاشت های کم عمق روی دیوارها و بالکن ها هستند. لبه برای ایجاد شکاف سایه در اطراف درختان، برای ترسیم یک گودال درخت به طوری که چمن زنی آسان تر است، و برای تعیین حاشیه شن در اطراف کاشت نمونه استفاده می شود.
مقاطع کوتاهی که در فواصل زمانی تنظیم شده اند را می توان به عنوان دنباله نشانگر تزئینی در امتداد یک مرز استفاده کرد، و برش ها معمولاً به عنوان پایه ها، برچسب ها و سازه های باغ کوچک استفاده مجدد می شوند. از آنجایی که این ماده در هنگام قرار گرفتن در معرض ظاهر ظاهری سطحی خود را ایجاد می کند، لبه های بریده شده مانند صورت هوا می شود و نیازی به محافظت ندارد. محدودیتهای عملی در کل یکسان است: به جای فولاد کربنی از درجه هوازدگی استفاده کنید، پایه را بدون زهکشی- نگه دارید، از آبیاری مداوم روی فولاد خودداری کنید، و ضخامت را با توجه به باری که جزئیات باید تحمل کند انتخاب کنید.
سوالات متداول
س: از لبه های کورتن به جز حاشیه های تخت برای چه مواردی می توان استفاده کرد؟
الف: قاببندی مسیر و پاسیو، بالابرهای پلهای، دیوارهای حائل کم، آبنماها، چالههای آتشنشانی، قابهای پردهها و جزئیات کلی باغ.
س: لبه برای هر استفاده چقدر باید ضخامت داشته باشد؟
A: 1.5 میلی متر تا 2 میلی متر برای جداسازی سطح و مرزها، 3 میلی متر و بالاتر برای نگهدارنده، مسیرها و مناطق عمومی، و 3 میلی متر تا 6 میلی متر برای آبنماها.
س: آیا می تواند خاک را در یک شیب حفظ کند؟
پاسخ: بله، اما فقط با ضخامت کافی، فاصله پایه و زهکشی در پشت نوار برای جلوگیری از افزایش فشار آب.
س: آیا لبه باید رنگ شود؟
پاسخ: خیر. از درجه های هوازدگی بدون استفاده استفاده می شود تا یک پتینه پایدار تشکیل شود و برای اجرای جزئیات به هیچ پوششی نیاز نیست.
س: چرا ابتدا قسمت مدفون خراب می شود؟
پاسخ: قرار گرفتن در معرض خاک فولاد را به طور مداوم مرطوب نگه می دارد و آن را در معرض مواد شیمیایی خاک قرار می دهد، بنابراین پتینه نمی تواند فشرده شود و خوردگی در آنجا متمرکز می شود.
س: آیا می توان از offcut ها دوباره استفاده کرد؟
ج: بله. لبههای بریده شده مانند صورت، هوا میشوند، بنابراین بخشهای کوتاه بهطور معمول بهعنوان پایهها، نشانگرها و ویژگیهای کوچک دوباره استفاده میشوند.







